“Engelli maaşı yetersiz, çalışmak zorundayım”

İçinde olduğumuz hafta engelliler haftası.

Birleşmiş Milletler'e üye 156 ülkede, 10 Mayıs ile 16 Mayıs tarihleri arası engelliler haftası olarak kutlanıyor.

Özel insanların, özel haftası.

Ne kadar kutlama denebilir bilemem ama en azından toplumun önemli bir kesimi bir haftalığını da olsa kendini hatırlatmaya, anlatmaya çalışıyor.

Keşke hiç bunları yapmadan, anlatsalar ve anlaşılsalar.

KKTC sıradan, hatta sağlıklı insanların dahi pek çok imkân ve hakka zor ulaştığı bir ülke.

Engelli insanlar ise hayata daha da geriden başlıyor.

Kendilerini geliştirecek, yaşamsal ihtiyaçlara ulaşımı kolaylaştıracak yollar ise çok sınırlı.

Tedavi, ulaşım, eğitim, sosyalleşme başta olmak üzere birçok konuda sıkıntılar var.

Bu sıkıntılar yıllardır dile getiriliyor.

Yine de hala daha toplumun ortak kullanım alanlarında, kamusal binalarda, engelli insanlar düşünülerek inşalar hala yaygın olarak yapılmıyor.

Pek çok kamu binasına giriş mümkün değil.

Engelli park yerleri genelde işgal altında, bilinç henüz oturmuş değil.

Ulaşım, çalışma, eğitim, tedavi hakları çok zor koşullarda sağlanıyor.

Sosyalleşme, barınak için özel alanlar sınırlı.

Kısaca normal insanların ulaşabildiği imkanlara ulaşamıyorlar, bu bir ayrıcalık değil, her insan gibi hak. 

İçinde olduğumuz haftanın önemi nedeniyle, bu sıkıntılar, çözüm ve beklentiler bir kez daha seslendirildi;

“Kıbrıs Türk Engelliler Federasyonu, engelli bireylerin ulaşım, istihdam ve yardımlar konusunda yaşadığı sorunlara ivedi çözüm getirilmesini istedi.

Engelliler Dairesi'nin kurulması ve Engelsiz Yaşam Evi'nin tüm birimleriyle devreye sokulması."

Ayrıca devlet ve hükümetten 14 maddelik istem paketi ve acil istihdam bekleyen 49 kişilik engelli listesi de hazırlandı.

İstem paketinin içeriğinde;

"Engelliler Dairesi'nin acilen kurulması, Engelsiz Yaşam Evi'nin tüm birimleriyle devreye sokulması, ulaşım, dolaşım ve erişim sorunlarına ivedi çözüm getirilmesi, nakdi yardım alan engellilere, elektrik, su ve telefon vb. ek muafiyetlerin acilen sağlanması, Zihinsel Engelliler Derneği, Umut Otizm ve Engelli Aileleri Dayanışma derneklerine yer ve bina tahsisi ile bakıma muhtaç engellilerin anne-babalarına yaş haddine bakılmaksızın emeklilik hakkı verilmesi" maddeleri de yer aldı.”

Konu ile ilgili olarak ve bu yazıyı yazmama ilham veren bir okuyucu mesajını da ismini vermeden, yeri gelmişken paylamak isterim;

“Erçin abi merhaba, nasılsın? Ben çocukluğum boyunca çalıştım, eğitimim lise düzeyinde. Liseden sonra askere gittim, askerde sağlık sorunlarım başladı, yaşadığım sağlık sorunları uzun uğraşlar ve tetkikler sonucunda kanser olduğum anlaşıldı.

Ve uzunca bir süre tedavi aldım. Yaklaşık 10 sene sonra kendimi iyi hissediyorum,  şuan çok daha iyiyim, ben çalışmak istiyorum. Sağlığım 10 seneden sonra çok daha iyiye gidiyor.

Ve çalışmak istediğim için engelli maaşım kesildi. Çalışmak istiyorum, çalışmak dediğim de babama ve kardeşime yardım ediyorum. Hem maddi hem manevi açıdan buna mecburum, engelli maaşı 36 bin TL. Bu para yetmez ki, çalışmaktan başka ne yapabilirim?

100/80 engelli ve çalışamaz görünüyorum, şimdi senin aracılığınla sormak istiyorum, benim gibi insanlar nasıl hayata kazandırılacak? Ben nasıl yuva kurup, normal bir yaşam süreceğim? Bu sadece benim derdim değil, devletin de derdi olmalı, haksız mıyım?"