Pazar günleri biraz daha iyi insan olmak mümkün mü?

Pazar günleri insanlar biraz daha yumuşaktır. Daha az acele eder, daha az sert konuşur, daha çok düşünür. Bu yüzden insanın aklına şu soru gelir: Pazar günleri biraz daha iyi biri olmak mümkün mü?

Belki “iyi insan” olmak büyük bir iddia gibi gelir. Ama pazar günleri bu iddia küçülür. Biraz daha sabırlı olmak yeterlidir. Biraz daha anlayışlı, biraz daha nazik… Küçük farklar büyük anlamlar yaratır.

Pazar günü iyilik genellikle gösterişli değildir. Daha sakin bir sesle konuşmak, birine daha dikkatle bakmak, kendine biraz daha şefkatli davranmak… Bunlar sessiz iyiliklerdir ama kalıcıdır.

Haftanın yükü pazar günü hafifler. Bu hafiflik, insanın kalbinde de bir alan açar. O alanda empati yeşerir. “Herkes yorulmuş olabilir” diye düşünmek kolaylaşır. Yargı yerini anlayışa bırakır.

Belki de pazar günleri bize şunu öğretir: İyi olmak, ekstra bir çaba değil; biraz daha az sert olmaktır. Kendine ve başkalarına karşı.

Pazar bitip hafta başladığında bu hâli kaybetsek bile, o hissin mümkün olduğunu bilmek önemlidir. Çünkü mümkün olan şey, tekrar edilebilir.

Belki her gün pazar gibi olamaz. Ama pazarın bıraktığı o yumuşak izi haftaya taşımak mümkündür. Ve bazen iyi insan olmak, tam olarak böyle başlar: Bir günlüğüne de olsa, biraz daha yavaş ve biraz daha nazik olmayı seçerek.