İran’ın korkak yönetimi

İran’da bugün yaşananlar İslam’ın değil, iktidarını dinle tahkim eden bir devlet aklının eseridir. Bu yapılanların ne Kur’an’la, ne Peygamber ahlakıyla, ne de İslam’ın merhamet, adalet ve hikmet öğretisiyle en ufak bir bağı vardır. Burada karşımızda duran şey din değil; dini bir cop, bir korku aygıtı, bir susturma mekanizması hâline getiren çıplak bir tahakküm ideolojisidir.

İslam, insanı onuruyla var kılar; İran’daki bu şiddet düzeni ise insanı korkuyla hizaya sokmaya çalışır. İslam, vicdanı özgürleştirir; bu zihniyet vicdanı boğar. İslam, zulme karşı kıyamı emreder; bunlar ise zulmü “ilahî görev” kılığına sokarak kutsallaştırmaya yeltenir. Bu, dinin değil, dinin maskesini takmış bir iktidar putperestliğinin adıdır.

Kadına, gence, itiraz edene, düşünen ve sorgulayana yönelen her cop darbesi, her kurşun, her tehdit; yalnızca bir bedenin değil, İslam’ın ahlak iddiasının da yaralanmasıdır. Çünkü İslam zorbalıkla değil, hakikatle ayakta durur. Korkutarak değil, ikna ederek var olur. İşkenceyle değil, adaletle hükmeder.

Bugün İran’da yapılan şey, İslam’ı temsil etmek değil; İslam’ı dünyaya karşı mahcup etmektir. Allah adına konuştuğunu iddia edip Allah’ın kullarına zulmeden bir siyasal teolojinin, tarih önünde ve vicdanlar karşısında hiçbir meşruiyeti yoktur. Bu, dinin değil; dini rehin alan bir devlet aklının, bir güvenlik putunun, bir korku rejiminin günahıdır.

İslam, mazlumun yanında durmayı emreder. Burada ise mazlum üretiliyor, korku sistematikleştiriliyor, itaat kutsallaştırılıyor. Bu artık inanç değil, çıplak bir tahakküm doktrinidir. Ve bu doktrin, ne kadar “İslam” kelimesini ağzına alırsa alsın, hakikatte İslam’ın ruhuna açılmış bir savaştır.

Tarih, dini iktidarın kalkanı yapanları hiç affetmedi. Bugün de affetmeyecek. Çünkü din, zulmün örtüsü yapıldığında; en büyük günah, işte tam da orada işlenir.